حکومتی که در پایتخت نمیتواند یک استادیوم را پر کند

هر چه میخواهم مقایسه کنم نمیتوانم
تجمع فرمایشی دیروز را حتی با تجمعات سیاسی و مدنی این چند ماه هم مقایسه نمیکنم
یادم میاید آن روزهایی را که طرفداران دو تیم فوتبال تهرانی چگونه و با میل و رغبت با تاکسی و مینیبوس و اتوبوس در چند ساعت استادیوم صد هزار نفری آزادی را پر میکردند.
پول کرایه اشان را تازه خودشان میدادند. پول تخمه و آجیل و آب میوه اشان را خودشان میدادند و این حکومت حتی عاجز است از جمع کردن آن جمعیت.
ما که از روز اول نمیگفتیم و نمیگوییم که نیستید
گفتیم هستید اما ناچیز هستید
در مقابل ملت
ما فقط میگوییم هر چقدر که هستید به اندازه کافی فرصت زاد و ولد داشته اید، دیگر ندارید.
حالا کفن، آن هم نه کفن، میپوشید و ملت را محارب مینامید و قتلشان را حلال میکنید
میدانی فرق تو با ما در چیست؟
تو مجبوری ادعای فدای جان کنی چون میترسی جیره ات قطع شود. میدانی این آخر خط است
اما ما جان مان را فدا میکنیم به امید روزهای روشن برای فرزندانمان، خواهر و برادرانمان و وطنمان
فرق ما این است
میخواهی بچرخی؟
بچرخ تا بچرخیم